سلاحی که شیوه جنگیدن را تغییر داد
به گزارش تعمیر تلفن، مسلسل یکی از مهم ترین فناوری های نظامی عصر صنعتی بود که شیوه نبرد نیروهای پیاده نظام را دگرگون کرد. این سلاح خصوصاً در جنگ جهانی اول نشان داد که یک موضع دفاعی مجهز به مسلسل می تواند در مقابل حمله نیروهای پیاده، قدرت آتش بسیار زیادی ایجاد نماید.
تینا مزدکی_سلاح های گرم قرن های قبل از عصر صنعتی، با وجود پیشرفت های قابل توجه، محدودیت هایی داشتند. سرباز برای شلیک های پی در پی باید پروسه بارگذاری و آماده سازی سلاح را تکرار می کرد و این موضوع سرعت آتش را محدود می کرد.
در دهه های پایانی قرن نوزدهم، گاتلینگ با بهره گیری از چند لوله چرخان امکان ایجاد حجم بالایی از آتش را فراهم نمود، این سلاح با چرخاندن دستی یک اهرم کار می کرد. تحول اساسی تر با ظهور مسلسل های خودکار، بخصوص مسلسل ماکسیم که می توانست از انرژی شلیک برای بارگذاری و شلیک گلوله بعدی استفاده کنند، در دهه ۱۸۸۰ میلادی رخ داد.
مسلسل یکی از مرگبارترین سلاح های جبهه غربی در جنگ جهانی اول بود. قدرت اصلی مسلسل در ایجاد آتش سریع و مداوم، بخصوص از مواضع دفاعی، بود. مسلسل به تنهایی عامل تشکیل جنگ سنگری نبود و در کنار توپخانه، سیم خاردار و استحکامات دفاعی عمل می کرد. جنگ جهانی اول نشان داد که حمله مستقیم پیاده نظام به مواضع مجهز به مسلسل می تواند بسیار پرهزینه باشد. ارتش ها برای مواجهه با این شرایط، تاکتیک های خویش را تغییر دادند و به سوی استفاده هماهنگ از نیروهای پیاده، توپخانه، مسلسل، هواپیما و تانک حرکت کردند. توسعه مسلسل های سبک تر مانند Lewis امکان همراهی قدرت آتش خودکار با نیروهای مهاجم را فراهم نمود. تجربه جنگ جهانی اول در تشکیل تاکتیک های مدرن جنگ زمینی نقش مهمی داشت. مسلسل چه چیزی را تغییر داد؟ تفاوت اصلی مسلسل با تفنگ معمولی، فقط در سرعت شلیک خلاصه نمی شد. مساله مهم تر، امکان ایجاد آتش پیوسته و متمرکز بود. بعنوان مثال، مسلسل ویکرز بریتانیا که در جنگ جهانی اول به یکی از مهم ترین مسلسل های سنگین این کشور تبدیل شد، در وضعیت مناسب می توانست بیشتر از ۶۰۰ گلوله در دقیقه شلیک کند و با تامین مهمات، لوله های یدکی و آب خنک کننده، مدت طولانی به کار ادامه دهد.
در چنین شرایطی، یک موضع دفاعی دیگر فقط به تعداد سربازان حاضر در آن وابسته نبود. یک گروه مجهز به مسلسل می توانست حجم زیادی از آتش را به سوی منطقه ای مشخص هدایت کند. همین ویژگی، حمله نیروهای پیاده به مواضع دفاعی را بسیار دشوارتر کرد.
چرا مواضع دفاعی با مسلسل تا این اندازه خطرناک بودند؟ مسلسل زمانی بیشترین تأثیر را داشت که در یک موضع مناسب دفاعی مستقر می شد و مسیرهای احتمالی حرکت دشمن را پوشش می داد. موزه ملی ارتش بریتانیا تاکید می کند که مسلسل در چنین موقعیتی یکی از سلاح های مرگبار جبهه غربی بود و حمله پیاده نظام به مواضع ثابت مسلسل به طور معمول با تلفات سنگین همراه می شد.
این مساله یک تغییر اساسی در میدان نبرد ایجاد کرد، این که نیروهای مهاجم نمی توانستند مثل گذشته فقط با تجمع و حرکت مستقیم به سوی مواضع دشمن پیشروی کنند. هرچه زمین بازتر و پوشش کمتر بود، عبور از منطقه زیر پوشش آتش دشمن دشوارتر می شد.
مسلسل چی های بریتانیایی و هندی ۱۹۱۷ مسلسل به تنهایی جنگ سنگری را ایجاد نکرد یکی از برداشت های ساده شده درباره ی جنگ جهانی اول اینست که گویی ظهور مسلسل به تنهایی موجب شد سربازان به سنگرها پناه ببرند. اما واقعیت پیچیده تر است. قدرت تخریبی توپخانه، مسلسل ها، سیم های خاردار و استحکامات دفاعی در کنار یکدیگر شرایطی ایجاد کردند که حرکت نیروها در فضای باز بسیار پرهزینه شد.
قدرت آتش تسلیحات مدرن، بخصوص توپخانه و مسلسل، سربازان را به استفاده از پوشش و حفر سنگر برای بقا وادار کرد. در همین حال، توپخانه در جبهه غربی مرگبارترین سلاح محسوب می شد. بنابراین، بهتر است جنگ سنگری را نتیجه یک «ترکیب فناورانه» بدانیم.
جنگ جهانی اول، آزمون بزرگ مسلسل در شروع جنگ جهانی اول، ارتش بریتانیا هنوز سازمانی مستقل و تخصصی برای مسلسل نداشت. با تشدید جنگ سنگری در جبهه غربی، اهمیت این سلاح به سرعت آشکار شد. ارتش بریتانیا در اکتبر ۱۹۱۵، Machine Gun Corps یا «سپاه مسلسل» را تشکیل داد تا استفاده از مسلسل های سنگین را سازمان دهی و تخصصی تر کند.
در آن زمان، مسلسل های سنگین به طور عمده از واحدهای پیاده و سواره جدا و در ساختار جدید سازمان دهی شدند. این اتفاق نشان داده است که مسلسل دیگر فقط یک سلاح کمکی برای چند سرباز نبود، بلکه به بخشی مستقل از سازمان و تاکتیک ارتش ها تبدیل گشته بود.
مسلسل متوسط ویکرز کالیبر ۳۰۳. اینچ، مدل کلاس C، ۱۹۱۰ ویکرز، نمونه ای از قدرت آتش مداوم مسلسل ویکرز یکی از مشهورترین مسلسل های بریتانیایی جنگ جهانی اول بود. این سلاح آب خنک، به علت قابلیت اطمینان بالا شهرت پیدا کرد و می توانست بیشتر از ۶۰۰ گلوله در دقیقه شلیک کند. در وضعیت مناسب، با بهره گیری از مهمات تسمه ای، آب خنک کننده و تجهیزات لازم، امکان ادامه شلیک برای مدت طولانی وجود داشت.
چنین قابلیتی موجب شد ویکرز برای ایجاد آتش پشتیبانی و دفاعی اهمیت زیادی پیدا کند. براستی، ارزش مسلسل سنگین فقط به «سرعت شلیک» نبود. توانایی آن برای حفظ حجم بالای آتش در یک بازه زمانی طولانی، آنرا به ابزار مهمی برای کنترل بخشهایی از میدان نبرد تبدیل می کرد.
مسلسل های سبک تر، قدرت آتش را به همراه سربازان بردند اگر مسلسل های سنگین بیشتر برای مواضع ثابت و دفاعی مناسب بودند، نیاز دیگری هم وجود داشت، نیروهای پیاده درحال حرکت هم به قدرت آتش سریع احتیاج داشتند. مسلسل Lewis یکی از پاسخ ها به این نیاز بود. این سلاح نسبت به ویکرز سبک تر بود و می توانست همراه نیروهای پیاده حرکت نماید.
موزه ملی ارتش بریتانیا توضیح می دهد که Lewis در طول جنگ به پرکاربردترین مسلسل سبک ارتش بریتانیا تبدیل شد و توانایی ایجاد آتش پشتیبانی متحرک برای نیروهای زمینی را داشت. این تحول اهمیت زیادی داشت، چونکه قدرت آتش خودکار دیگر فقط در سنگرها باقی نمی ماند و می توانست در عملیات تهاجمی هم همراه واحدهای پیاده به کار گرفته شود.
مسلسل چه طور مفهوم «قدرت آتش» را تغییر داد؟ مسلسل موجب شد تعداد سربازان حاضر در یک موضع تنها معیار سنجش قدرت آن موضع نباشد. یک واحد کوچک مجهز به مسلسل می توانست قدرت آتش قابل توجهی بوجود آورد و در صورت قرار گرفتن در موضع مناسب، حرکت نیروی مقابل را دشوار سازد.
این مساله یکی از خصوصیت های اصلی جنگ صنعتی بود، فناوری می توانست قدرت یک واحد نسبتاً کوچک را افزایش دهد و درنتیجه، تاکتیک های قدیمی مبتنی بر تجمع گسترده نیروها را با چالش مواجه کند.
مسلسل متوسط ویکرز کالیبر ۳۰۳. اینچ، مدل کلاس C، ۱۹۱۰ آیا مسلسل هنوز در جنگ مدرن اهمیت دارد؟ مسلسل با وجود ظهور فناوری های جدید، از میدان نبرد حذف نشد. ارتش های مدرن همچنان از انواع مختلف سلاح های خودکار برای ایجاد قدرت آتش و پشتیبانی از نیروهای زمینی استفاده می نمایند. با این وجود، نقش آنها دیگر در قالب جنگ سنگری سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ تعریف نمی شود.
امروزه میدان نبرد به شدت به ارتباطات، شناسایی، تحرک، پهپادها، سامانه های زرهی و تسلیحات دقیق وابسته است و مسلسل بخشی از مجموعه بزرگ تری از ابزارهای نظامی به حساب می آید.
سلاحی که قواعد حمله را عوض کرد اهمیت تاریخی مسلسل را نباید فقط در تعداد گلوله هایی که می توانست شلیک کند دید. اهمیت حقیقی این سلاح در تغییری بود که در رابطه میان «حرکت» و «آتش» در میدان نبرد ایجاد کرد. قبل از عصر جنگ صنعتی، حمله مستقیم پیاده نظام همچنان یکی از انتخابهای اصلی نبرد بود. اما در جنگ جهانی اول، ترکیب مسلسل، توپخانه، سیم خاردار و استحکامات دفاعی نشان داد که حرکت نیروها در فضای باز می تواند با هزینه ای بسیار سنگین همراه باشد.
ارتش ها در جواب این شرایط، به سوی تاکتیک های پیچیده تر رفتند و نیروهای کوچک تر، آتش پشتیبانی، توپخانه هماهنگ، تانک و هواپیما کم کم در کنار پیاده نظام قرار گرفتند. از این منظر، مسلسل یکی از مهم ترین قطعات انقلاب نظامی عصر صنعتی محسوب می شد.
میراث اصلی مسلسل فقط افزایش سرعت شلیک نبود، این سلاح به همراه دیگر فناوری های عصر صنعتی، تعریف جدیدی از قدرت آتش و نحوه حرکت نیروها در میدان نبرد ایجاد کرد.
منبع: fixtel.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب