معرفی جرثقیل پرنده غولی که می خواست آسمان را بلند کند
به گزارش تعمیر تلفن، در تاریخ هوانوردی، همیشه پروژه هایی وجود داشته اند که بیشتر از آن که موفق باشند، الهام بخش بوده اند. هیوز XH-17، معروف به جرثقیل پرنده، یکی از همان رویاهای بزرگ بود؛ هلیکوپتری عظیم، عجیب و پر سر و صدا که حتی امروز هم دیدنش شبیه تماشای یک افسانه ی نیمه تمام است.
به گزارش تعمیر تلفن به نقل از خبر آنلاین، دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ دوران جسارت مهندسی بود؛ زمانیکه هلیکوپترها هنوز درحال تعریف هویت خود بودند و طراحان بی محابا ایده هایی را آزمایش می کردند که گاهی بیشتر به داستان های علمی تخیلی شباهت داشت. خیلی از این طرح ها هیچ گاه از مرز آزمایش عبور نکردند، اما در بین آنها، هیوز XH-۱۷ جایگاهی خاص دارد؛ هلیکوپتری غول آسا که برای حمل بارهای فوق سنگین ساخته شد و رکوردهایی برجا گذاشت که هنوز هم دست نخورده باقیمانده اند.
جرثقیل بجای هلیکوپتر بر طبق گزارش theautopian، هیوز XH-۱۷ در اوایل دهه ۵۰ میلادی به سفارش نیروی هوایی آمریکا طراحی شد؛ هدف، ساخت وسیله ای بود که بتواند تجهیزات سنگین را به نقاطی منتقل کند که هیچ وسیله ی پرنده ی دیگری توان رسیدن به آنها را نداشت. ابعاد این هلیکوپتر نفس گیر بود: ارتفاعی معادل یک ساختمان سه طبقه و پروانه ای با قطر ۱۳۰ فوت یا نزدیک به ۴۰ متر. این عدد هنوز هم رکورد بزرگترین روتور نصب شده روی یک هلیکوپتر را در اختیار دارد.
اما آن چه XH-۱۷ را واقعاً خاص می کرد، نه فقط اندازه اش، بلکه روش پروازش بود. برعکس هلیکوپترهای متداول که نیروی موتور بوسیله گیربکس به پروانه منتقل می شود، این غول آهنی از سیستم «جت در نوک تیغه ها» استفاده می کرد. در این طراحی عجیب، هوای فشرده و داغ از داخل تیغه ها عبور می کرد و در نوک آنها نیروی رانش ایجاد می شد؛ روشی که احتیاج به گیربکس عظیم را حذف می کرد، اما دردسرهای خاص خودش را داشت.
پروژه ای که از دل جنگ بیرون آمد ماجرا به سال ۱۹۴۶ برمی گردد؛ درست پس از پایان جنگ جهانی دوم. ارتش آمریکا به دنبال هلیکوپتری بود که بتواند محموله هایی با ابعاد خیلی بزرگ و وزنی تا ۴۵۳۵ کیلوگرم را حمل کند. برد پروازی حداقل ۱۶۰ کیلومتر و توان پرواز نیم ساعته نیز جزو الزامات بود. ابتدا شرکت Kellett Autogiro مسئول پروژه شد، اما مشکلات مالی آنرا از پا انداخت. بالاخره، هوارد هیوز افسانه ای با پرداخت ۲۵۰ هزار دلار، پروژه نیمه تمام را خرید و آنرا به نام خود ثبت نمود.
وصله ای از هواپیماهای دیگر برای کنترل هزینه ها، XH-۱۷ بیشتر شبیه یک پازل پرنده بود. کابین خلبان از گلایدر Waco CG-۱۵ قرض گرفته شده بود، ارابه فرود جلو از بمب افکن B-۲۵، چرخ های عقب از C-۵۴ و حتی مخزن سوخت هم متعلق به B-۲۹ بود. با این وجود، همه این ها در مقابل پروانه عظیم دو تیغه ای آن به حاشیه می رفتند.
موتورهای توربین گاز جنرال الکتریک J۳۵ که روی بدنه نصب شده بودند، بیشتر نقش کمپرسور هوا را بازی می کردند. هوای داغ با دمای بالاتر از ۲۰۰ درجه سانتی گراد به نوک تیغه ها هدایت می شد؛ تیغه هایی که هر کدام به تنهایی ۲۲۷۰ کیلوگرم وزن داشتند و از نظر ابعاد، بیشتر به بال هواپیما شباهت داشتند تا تیغه هلیکوپتر.
هیولایی که از کیلومترها دورتر شنیده می شد برای افزایش توان، سوخت مستقیما در نوک تیغه ها تزریق و مشتعل می شد. نتیجه، قدرتی نزدیک به ۳، ۵۰۰ اسب بخار بود، اما بهای آن خیلی سنگین به اتمام رسید. صدای انفجارهای پی درپی در نوک پروانه ها آن قدر مهیب بود که تا فاصله ۱۳ کیلومتری شنیده می شد. شکایت های ساکنان اطراف به جایی رسید که هیوز ناچار شد پاسخگوی اعتراض ها باشد؛ جرثقیل پرنده، بیش از اندازه پر سر و صدا بود.
پروازی که همه را میخکوب کرد نخستین پرواز رسمی در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۲ انجام شد. خلبان آزمایش، گیل مور، بعدها گفت پرواز با XH-۱۷ شبیه نشستن روی یک چوب پوگو بود که مدام بالا و پایین می پرد. در روز نمایش عمومی، خود هوارد هیوز هم حضور داشت. شعله هایی که از نوک تیغه ها بیرون می زدند و صدایی که لس آنجلس تایمز آنرا به «شلیک صدها گلوله توپخانه در آسمان» تشبیه کرد، این پرواز را به یک نمایش فراموش نشدنی تبدیل کرد.
وقتی بزرگی به نقطه ضعف تبدیل شد با وجود همه جذابیت ها، XH-۱۷ در عمل شانسی برای ورود به خدمت نداشت. تیغه ها تنها ۱۰ ساعت عمر مفید داشتند، برد پروازی به زحمت به نیم ساعت می رسید و صدای وحشتناک آن استفاده عملیاتی را غیر ممکن می کرد. بالاخره، در دسامبر ۱۹۵۵، نیروی هوایی آمریکا بودجه پروژه را قطع کرد و تنها نمونه تولید شده اوراق شد.
میراث یک رویای نیمه تمام امروز دیگر اثری فیزیکی از این هلیکوپتر ۴۰ هزار پوندی باقی نمانده، اما تصاویر و ویدیوهایش بازهم یادآور دوره ای هستند که مهندسان، بدون ترس از شکست، به دنبال تحقق رویاهای بزرگ بودند. هیوز XH-۱۷ شاید هیچ گاه موفق نشد، اما به خوبی نشان داد که مرزهای مهندسی چه طور جابه جا می شوند؛ حتی اگر نتیجه، تنها یک افسانه ی پر سر و صدا در تاریخ باشد.
۲۲۷۳۲۲
منبع: fixtel.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب