جنگنده اف ۱۸ به پایان راه رسید؟
به گزارش تعمیر تلفن، 18E/F سوپر هورنت، یکی از شناخته شده ترین و پرکاربردترین ستون های قدرت هوایی نیروی دریایی آمریکا، به ایستگاه آخر تولید رسیده است؛ پایانی بی سروصدا برای هواپیمایی که سال ها بار اصلی عملیات ناوهای هواپیمابر را به دوش کشید.
به گزارش تعمیر تلفن به نقل از خبر آنلاین، سوپر هورنت بیشتر از دو دهه نماد تداوم و انعطاف پذیری در هوانوردی نظامی آمریکا بود؛ جنگنده ای که نه با تبلیغات، بلکه با کارآمدی مداومش شناخته می شد. حالا اما علائم واضح اند؛ زنجیره تولید درحال جمع شدن است و تمرکز صنعت دفاعی آمریکا بتدریج به نسل های آینده منتقل می شود. اعلام نورثروپ گرومن در رابطه با تکمیل آخرین قطعات ساختاری، عملاً مهر تاییدی بر سرنوشت این پروژه قدیمی اما موفق است.
پایان رسمی خط تولید نورثروپ گرومن اعلام نموده که آخرین مجموعه قطعات سازه ای سوپر هورنت در سال ۲۰۲۵ تکمیل می شود؛ خبری که معنایی جز پایان عملی تولید ندارد. بوئینگ پیشتر و در سال ۲۰۲۳ گفته بود که به سبب ناکامی در جذب مشتریان خارجی، خط تولید را تا اواخر ۲۰۲۵ متوقف خواهدنمود.
با این وجود، سفارش ۱۷ فروندی نیروی دریایی آمریکا از نسخه «بلاک ۳» به ارزش ۱٫۳ میلیارد دلار، به این پروژه یک نفس باردیگر داد. این قرارداد سبب شد تا عمر خط تولید کمی طولانی تر شود، ولی اکنون با تحویل آخرین سفارش ها، انتظار می رود که پرونده سوپر هورنت در سال ۲۰۲۷ برای همیشه بسته شود.
ادامه حیات بدون تولید پایان تولید به معنای بازنشستگی فوری نیست. بوئینگ همچنان برنامه ای جدی برای نگه داشتن سوپر هورنت ها در خط مقدم دارد. در چارچوب برنامه SLM، با قراردادی ۹۳۰ میلیون دلاری، عمر خدمت ۶۰ فروند از این جنگنده ها از ۶۰۰۰ ساعت به ۱۰ هزار ساعت پرواز افزایش می یابد؛ اقدامی که حضور آنها را برای سال ها تضمین می نماید. از طرفی، مقرر است تمام سوپر هورنت های قدیمی نیروی دریایی به استاندارد «بلاک ۳» ارتقا پیدا کنند تا از نظر اویونیک، بقاپذیری و شبکه محوری هم سطح نیازهای امروز باقی بمانند.
چرخش بوئینگ به پروژه های آینده با کمرنگ شدن نقش سوپر هورنت، بوئینگ بتدریج نیروی انسانی و ظرفیت تولید خود در مرکز سنت لوئیس را بسمت پروژه های دیگر هدایت می کند. تمرکز اصلی حالا روی جنگنده F-۱۵EX Eagle II برای نیروی هوایی، جت آموزشی T-۷A Red Hawk، پهپاد سوخت رسان MQ-۲۵ و مهم تر از تمام پروژه نسل ششم F/A-XX است؛ جنگنده ای که مقرر است جایگزین مستقیم سوپر هورنت های سالخورده شود و آینده ناوهای هواپیمابر را شکل دهد.
نقطه عطفی که همه چیز را تغییر داد شکست در بازارهای بین المللی مبحث جدیدی نبود. کانادا، فنلاند، آلمان و لهستان همگی رقبایی مانند F-۳۵ یا رافال را ترجیح دادند. اما تصمیم هند ضربه ای تعیین کننده بود.
بوئینگ روی دهلی نو حساب ویژه ای باز کرده و حتی وعده داده بود در صورت انتخاب سوپر هورنت، خط تولید را تا ۲۰۲۷ فعال نگه دارد و انتقال فناوری گسترده ای انجام دهد. آزمایش های موفق روی سکوهای پرش ناوهای هندی هم امیدها را زنده کرده بود. با این وجود، انتخاب نهائی هند به نفع رافال-M فرانسه رقم خورد؛ تصمیمی که عملاً آخرین شانس بزرگ صادراتی سوپر هورنت را از بین برد.
کارنامه ای که در میدان نوشته شد سوپر هورنت در دهه ۹۰ میلادی برای پر کردن خلأ بازنشستگی A-۶ اینترودر و F-۱۴ تامکت متولد شد و خیلی زود جای خویش را باز کرد. این جنگنده به واسطه تطبیق پذیری بالا، از برتری هوایی و شناسایی گرفته تا سوخت رسانی هوایی و حملات دقیق شبانه روزی، در همه نقش ها خوش درخشید. اولین شکار هوایی آن با ساقط کردن یک سوخو ۲۲ در سوریه به ثبت رسید و بعدها در عملیات های گوناگونی مشارکت فعال داشت.
منبع: eurasiantimes
به طور خلاصه در قالب برنامه SLM، با قراردادی ۹۳۰ میلیون دلاری، عمر خدمت ۶۰ فروند از این جنگنده ها از ۶۰۰۰ ساعت به ۱۰ هزار ساعت پرواز افزایش می یابد؛ اقدامی که حضور آنها را برای سال ها تضمین می کند. نخستین شکار هوایی آن با ساقط کردن یک سوخو ۲۲ در سوریه به ثبت رسید و بعدها در عملیات های گوناگونی مشارکت فعال داشت.
منبع: تعمیر تلفن
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب