انهدام ۱۵ بمب افکن بی ۵۲ در یک عملیات
تعمیر تلفن: در زمستان ۱۹۷۲، آمریکا با بیشتر از ۲۰۰ بمب افکن بی ۵۲ سنگین ترین بمباران بعد از جنگ جهانی دوم را آغاز کرد، و پدافند ویتنام شمالی در جریان «بمباران های کریسمس» ۱۵ فروند از این غول های هوایی را سرنگون کرد.
به گزارش تعمیر تلفن به نقل از خبر آنلاین، در زمستان ۱۹۷۲، جنگ ویتنام به سالیان پایانی خود نزدیک می شد، اما صلح هنوز دست نیافتنی بود. مذاکرات میان آمریکا و ویتنام شمالی در پاریس به بن بست رسیده بود و دولت ریچارد نیکسون تحت فشار شدید داخلی و بین المللی قرار داشت. پاسخ واشنگتن به این بن بست، تصمیمی رادیکال استفاده از قدرت مطلق بمباران استراتژیک برای وادار کردن هانوی به عقب نشینی سیاسی بود.
این تصمیم به شروع Operation Linebacker II در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۲ انجامید.
طبق گزارش «eurasiantimes»، در طول ۱۱ روز متوالی بیشتر از ۲۰۰ فروند بمب افکن B-۵۲ Stratofortress وارد عملیات شدند. حدود ۷۰۰ سورتی پرواز رزمی انجام گرفت و بیشتر از ۲۰٬۰۰۰ تُن بمب بر سر اهدافی در هانوی، هایفونگ و اطراف آن ها ریخته شد.
چنین حجمی از آتش، Linebacker II را به بزرگ ترین عملیات بمباران هوایی آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم تبدیل کرد.
زمان بندی این حملات، درست در روزهای کریسمس، سبب شد رسانه ها نام «بمباران های کریسمس» را بر آن بگذارند. از نظر افکار عمومی جهانی، تصویر بمباران شهرها در تعطیلات مذهبی، ضربه ای جدی به وجهه آمریکا وارد کرد.
برعکس انتظار آمریکا، پدافند هوایی ویتنام شمالی بطورکامل فلج نشد. با تأکید بر موشک های زمین به هوای شوروی ۱۵ فروند بمب افکن «بی ۵۲» را سرنگون کردند و در پی آن ده ها خدمه کشته یا اسیر شدند. این تلفات نشان داد که حتی پیشرفته ترین بمب افکن های استراتژیک هم مصون از صدمه نیستند.
بقایای یک فروند بی ۵۲ در ویتنام بی ۵۲ بمب افکن استراتژیک در مقطعی که B-۵۲ Stratofortress طراحی و وارد خدمت شد، منطق حاکم بر مهندسی نظامی آمریکا بطورکامل بر پایه ی بازدارندگی هسته ای، برد بین قاره ای و پایداری عملیاتی بنا شده بود. این بمب افکن در اوایل دهه ۱۹۵۰، دقیقا برای یک سناریوی مشخص مهندسی شد: پرواز در ارتفاع بالا، عبور از فواصل قاره ای، نفوذ به حریم هوایی دشمن و رهاسازی محموله ای که می توانست سرنوشت یک جنگ را در چند ساعت تعیین کند. بدنه بزرگ و بال های بلند آن نه حاصل زیاده روی، بلکه نتیجه محاسبات دقیق آیرودینامیکی برای حمل بار خیلی سنگین سوخت و تسلیحات بود. استفاده از هشت موتور توربوجت، بااینکه مصرف سوخت بالایی داشت، اما افزونگی (redundancy) لازم را فراهم می کرد تا هواپیما حتی با از کار افتادن چند موتور هم ماموریت خودرا ادامه دهد.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب